Współczesny świat sztuki znalazł się w ślepej uliczce. To, co dziś nazywa się „sztuką wysoką”, stało się zakładnikiem bezduszniewgo komercjalizmu, tworzonym wyłącznie pod dyktat galerii, marszandów i oderwanych od rzeczywistości elit. Czas z tym zerwać. Niniejszy manifest to wezwanie do powrotu do korzeni – do sztuki, która żyje, czuje i służy człowiekowi.
Ślepa uliczka komercjalizmu i galeryjnego snobizmu
Współczesny rynek sztuki odwrócił się od człowieka. Twórczość została sprowadzona do roli instrumentu finansowego i dekoracji dla luksusowych apartamentów. Kategorycznie odrzucam sztukę projektowaną pod zimne mury galerii, której jedynym celem jest generowanie zysku i podbudowywanie ego elit. Sztuka zamknięta w białych pustych przestrzeniach galerii staje się martwym eksponatem, zanim jeszcze wyschnie na niej farba.
Odrzucenie dyktatu zdegenerowanego środowiska
Dzisiejsi akademicy i krytycy stworzyli hermetyczną bańkę, w której nagradza się wtórność i pretensjonalność. Malarze masowo produkują pozbawione głębi „bieda-dzieła” – konceptualne wydmuszki, których jedynym zadaniem jest przypodobanie się zdegenerowanemu, zamkniętemu środowisku wzajemnej adoracji. Prawdziwy artysta nie potrzebuje pieczątki aprobaty od oderwanych od życia teoretyków.
Przywrócenie pierwotnego celu sztuki
Głównym celem sztuki od zarania dziejów było poruszanie ludzkich serc, opowiadanie historii, niesienie pocieszenia oraz budowanie wspólnoty. Sztuka ma wywoływać autentyczne emocje, a nie zmuszać widza do czytania wielostronicowych, zawiłych manifestów filozoficznych, mających zamaskować brak warsztatu czy talentu. Piękno, prawda i emocja muszą wrócić na pierwsze miejsce.
Śmierć akademizmu, życie tradycji
Sztuka akademicka stała się skostniałym, martwym konstruktorem powielającym formuły bez duszy. Przeciwstawiam jej żywą, współczesną twórczość ludową. Nie chodzi o ślepe kopiowanie przeszłości, ale o twórcze rozwijanie tradycji. Nowa sztuka ludowa to sztuka organiczna – wyrastająca z konkretnego czasu, miejsca i tożsamości, a nie z podręczników akademickich.
Zwrot ku potrzebom zwykłego człowieka
Deklaruję powrót do widza, którego współczesny salon artystyczny uznał za „niewyrobionego” i wykluczył. Moja twórczość rodzi się z obserwacji codzienności, lokalnych przeżyć, radości i trosk zwykłych ludzi. Prawdziwa sztuka ludowa nie potrzebuje snobistycznego pośrednika; mówi językiem zrozumiałym dla społeczności, z której wyrasta i dla której powstaje.
Niezależność jako jedyna droga twórcza
Jako niezależny artysta ludowy odmawiam udziału w systemie grantów, układów i salonowych gier. Moja wolność twórcza jest nienaruszalna. Autentyczność wypowiedzi artystycznej stoi ponad trendami i modami sezonu. Sztuka musi wrócić w ręce ludzi – na ulice, do domów, do przestrzeni publicznej. Tam jest jej miejsce, tam pulsuje prawdziwe życie.
Sztuka przestała rozmawiać z ludźmi – zaczęła rozmawiać z pieniędzmi. Czas oddać ją tym, do których od zawsze należała.